Rezonans Myśli

samobójstwo

2012-01-28T09:34:00.003+01:00

"Samobójstwo popełniają ludzie, którzy chcą być szczęśliwsi niż lepsi."

Popełniają je szaleńcy

- bohaterowie stają się męczennikami w imię sprawy.

PS.
Także kroczę w deszczu ...

niebo

2012-01-22T18:41:00.000+01:00

W niebo nie wierzę.
Nie ma takiej nagrody w Puli. Bo i po co ?
Jaki sens się budzić w Raju w którym może nie być kogoś na kogo czekamy ?
Może go nie być tylko za jeden błąd.. jedno przewinienie.. za bycie człowiekiem ...

Nie chce takiego raju bo taki raj nie ma sensu. Taki raj nie będzie nigdy rajem.

W taki raj nie wierzę.

najbardziej...

2012-01-21T16:13:00.000+01:00

...

- Najbardziej ze wszystkiego boje się że umrzesz. Boje się że kiedyś Cię nie będzie.

Banalne słowa.
Mógłbym je usłyszeń w niejednej telewizyjnej operze mydlanej.
Wywołały by u mnie zapewne, zaledwie delikatny grymas pogardy lub ewentualnie rozbawienia. Z pewnością także skłoniły by moją leniwą naturę do wysiłku wyciągnięcia ręki w kierunku pilota i przełączenia kanału.

Było jednak zupełnie inaczej gdy usłyszałem je od NIEJ - wtedy ogarnęło mną przerażenie.
Wystraszyłem się nie samej świadomości nieuniknionego procesu starzenia i/lub Śmierci.
Znam fundamentalne prawa Biologii. Wiem że kiedyś pomarszczę się wyschnę i skurcze jak skórka pomarańczy. To nieuniknione. Jestem z tym nawet w jakiś sposób pogodzony.
Wystraszyłem się ciężaru odpowiedzialności jaki już na mnie ciąży. Odpowiedzialności wiążącej się z moim istnieniem i jego wpływem na moje otoczenie - Tym większej im więcej zmian dokonam w ich świecie.
W jednej chwili nastąpił totalny przewrót mojego spojrzenia na tematykę kresu istnienia. Także mojego kresu.

Wydaje mi się że prawdziwą tragedią nie była by moja śmierć, tylko śmierć mnie w nich i w ich świecie.
Egoistycznie to dotychczas pojmowałem.Teraz wiem że w mojej śmierci wcale nie ja muszę być najważniejszy i nie ja muszę być główną postacią w tym dramacie.

Rola mojej Mamy w historii jej choroby tak naprawdę była krótkim epizodem w porównaniu z rolą jaką odegrał w niej przykładowo mój Tata. Dramat ten jeszcze się nie zakończył więc on nadal jest odtwórcą tej roli. Będzie ją grał dopóki dopóty ona konsekwentnie nie zniknie z jego świata.
Zniknie ??? ...

Teraz lepiej rozumiem dlaczego Mama umierając bała się o nas ; nie o siebie.
Nauczyliśmy się przecież prać, sprzątać i gotować pomidorówkę z ryżem.
Pilnować rachunków, pielęgnować ogród i podlewać na czas kwiaty na parapetach - nawet kaktusy.
Załatwiać sprawy w urzędach, myć i Polerować okna a także wynosić śmieci zanim same zaczną wychodzić.
Pomimo tego wciąż czujemy że jest coś nie tak , wciąż uczymy się żyć w nowych warunkach, wciąż poszukujemy, wciąż wiemy za mało, wciąż cierpimy, wciąż gramy w dramacie przez nią rozpoczętym.
Długość tego spektaklu to dowód jak bardzo jej ingerencja w nasz świat była silna.
Dowód na to jaka odpowiedzialność na niej ciążyła.

Ona tylko starała się grać jak najlepszą role w naszym życiu. To niesprawiedliwe jednak że przez to jak doskonale jej się to udało utrudniła role odgrywaną przez nas już po swojej śmierci.

...

ONA rzadko się boi a nagle oświadcza mi że obawia się mojej śmierci - najbardziej?!!
Gdy usłyszałem to od NIEJ - wtedy ogarnęło mną przerażenie.
Nie wiem czego bym musiał ją jeszcze nauczyć teraz by nie musiała uczyć się tego po moim zniknięciu sama. Nie znam wszystkich rzeczy których bym jej pozbawił swoją śmiercią a które były by jej niezbędne do życia.
Nie wiem w jakim stopniu zmieniłem jej świat, nie wiem jak wyglądać będzie on beze mnie -
ONA jednak na pewno wie, dlatego się boi.

Nie mogę jej opuścić. Jej i pozostałych satelit.
Z NIĄ muszę dbać o dom który stworzyliśmy.
Pielęgnować i zrealizować marzenia które spłodziliśmy.
Utrzymać wspólny świat który wykreowaliśmy.

Dla NICH powinienem rozwinąć idee w które kazałem im wierzyć.
Wypowiedziałem już wiele słów, złożyłem wiele obietnic
Reszty powodów mogę się (lub też nie) już tylko domyślać.
Jestem odpowiedzialny za to co oswoiłem.

...

Co odpowiedziałem ? :

- obecnie jestem nieśmiertelny i mam zamiar jak najdłużej taki pozostać.

To jedyne słowa na które było mnie stać w tej chwili i wobec myśli które ta chwila wyzwoliła.

Zresztą to nie kłamstwo. Ludzie umierają codziennie ... ,
ale mnie to teraz nie dotyczy prawda ???...

PS.
Gdybym Umarł
możliwe że zmieniło się bardzo wiele...

chciejstwo

2012-01-06T14:49:00.000+01:00

Ernest Krechner, sławny niemiecki lekarz opublikował w 1929 roku swoje dzieło "Geniusze", w którym zapewnia, że istnieje gen genialności, podarowany nam przez Naturę czy też Uniwersum.

Dyrektor Instytutu Biologii Molekularnej w Moskwie, Andriej Mirzabekow, doszedł do wniosku, że genialność ukryta jest w każdym organizmie ludzkim i należy ją jedynie wydobyć z "wewnętrznego komputera", odczytać kod genetyczny i obudzić możliwości kreacyjne.

Istnieje jeszcze inna hipoteza - mówi ona, że znaczące talenty posiadają ludzie urodzeni w okresach aktywności słonecznej. Największy urodzaj na geniuszy zaobserwowano w okresie pomiędzy lutym a marcem, to znaczy wówczas, kiedy Słońce nabiera największej mocy, przynajmniej na półkuli północnej.

Natomiast psychiatra Cezar Lombrozo - autor publikacji "Genialność i obłęd" nie zawahał się powiedzieć : "Wszyscy geniusze są chorzy umysłowo".

Ja także mam na genialność pewną teorie.

Jest to chciejstwo.
Jego brak lub nadmiar.
Chce mi się ... albo mi się nie chce.
Tak po prostu.
Zwykle mi się nie chce dlatego zwykle geniuszem nie jestem.

Ludzkość zna już kilka leków na chciejstwo :

magnez i witamina B6,
amfetamina,
viagra...
...
ja ...
... dziś połknąłem drugą tabletkę magnezu...
...
z witaminą B6 oczywiście.

5:28 am

2012-01-01T17:12:00.002+01:00

5:28 rano - ktoś kto po mimo tak zaawansowanej godziny nocnej (albo już porannej ??!) próbuje przelać swoje przemyślenia na karty bloga internetowego musi być wrażliwym (aby nie powiedzieć nadwrażliwym) i niebezpiecznie filozoficznie nastawionym do życia człowiekiem.

5:28 rano ... 1 stycznia ... - ktoś kto w Tej zaawansowanej godzinie nocnej (albo już porannej ??!) próbuje przelać swoje przemyślenia na karty bloga internetowego .. musi być człowiekiem żyjącym w bardzo niewrażliwym (aby nie powiedzieć egoistycznym) i w niebezpiecznie wypłukanym z jakiejkolwiek filozofii świecie.

17.12 po południu ... 1 stycznia... 2012 - I żadne istotne przeobrażenie nie miało miejsca. Ciało wydaje się być takie samo , myśli nadal płyną w tym samym kierunku zahaczając o te same troski i niepokoje. Żadna złożona sobie prawie dobę temu obietnica lub twarde postanowienie nie dały jak dotąd spektakularnych wyników.
Prawda ???

... To chyba jednak dobry znak... . Być może dokładnie za rok ... o 5:28 mogę liczyć na kolejny wpis na blogu... bez znaczenia nawet o czym miałby być i co wyrażać.

życzenie

2011-12-31T19:47:00.000+01:00

.. życzę sobie abym nie zaprzestał poszukiwania Ciebie...
i siebie.

2011-10-12T23:25:00.000+02:00

nie mam siły być inspiracją..

a moja odwieczna walka z czasem obecnie przybrała
najniebezpieczniejszy scenariusz i forme

Odpowiedź.

2011-10-09T21:57:00.000+02:00

Na długo zadawane sobie pytanie o sens istnienia chyba w końcu znalazłem odpowiedź.
Może to i nie jest odpowiedź uniwersalna... nie będzie miała zastosowania dla każdego..
ale to nic.
Mi jej odnalezienie wzmogło wiele pozytywnej energii.. takiej która sprawia iż robi się ciepło w brzuchu.

Jest banalna... ale uświadomienie sobie jej sensu wymagało lat.

... chodzi o to żeby żyć w taki sposób by być inspiracją dla innych ludzi.

I wcale nie musi być to tworzenie doskonałej muzyki, malowanie najpiękniejszych obrazów, czy pisanie najwznioślejszych wierszy.

Równie dobrze może być to bycie najlepszym tatą, najfajniejszym bratem , najrozsądniejszym synem.

Może być to cokolwiek... ale robione z pasją.. taką na która inni zwrócą uwagę.

Efekt jest ten sam - wypełnienie własnej pustki ... z którą się rodzimy...
która ciągle zmusza to tego ciągłego zastanawiania się nad własnym ja - bezsensownie trawiącego cenny czas.

Bycie inspiracją dla drugiego człowieka .. z jednej strony wrodzony egoizm... który trzeba karmić...
z drugiej strony - dla przeciwwagi - jest spełnieniem altruizmu w najlepszym jego wydaniu.

Równowaga absolutna .. .

zmiana

2011-07-30T00:04:00.002+02:00

Zmienianie Świata to zmienianie Siebie.

Dzieło...

2011-07-27T10:20:00.001+02:00

Możliwe że powinienem być człowiekiem szczęśliwym i dumnym...

Podniosłem Dom i Rodzinę z ruin.
Uszczęśliwiam tym przynajmniej jedną bliską mi osobę...
w każdej dowolnej chwili ma dokąd wrócić.

Stałem się odpowiedzialny i zaradny.
Otaczam opieką i wsparciem ludzi którzy opiekowali się mną w przeszłości...
pomimo ciągłych rozczarowań i niedotrzymywania obietnic.

Możliwe że powinienem być człowiekiem szczęśliwym i dumnym...

Oratio

2011-07-26T23:34:00.000+02:00

Postanowiłem napisać kilka słów dla ogółu po to by podtrzymać u wszystkich ludzi słabej wiary i upartości świadomość tego że nadal Żyje.
Bezpośrednią konsekwencją tego oczywiście jest to iż moja genialność staje się
- w obliczu coraz bardziej zjełczałego i coraz bardziej byle jakiego społeczeństwa ,
coraz bardziej genialna.

Jest to także bardzo dobra nowina dla wszystkich tych którzy w jakiejkolwiek części mojej osoby odnajdują inspiracje dla swojego własnego mniej lub bardziej fajnego życia.

Także dla tych bojących się osamotnienia którzy nie znajdują wystarczającego oparcia i towarzystwa w wyimaginowanej i zracjonalizowanej postaci Boga.

W takie wieczory jak na przykład dziś wręcz mnie to przeraża gdyż zdaje sobie sprawę z tego że sytuacja wygląda wprost irracjonalnie. Otóż gdybym nawet w tej chwili zaprzestał rozwijania wszystkich moich genialnych myśli i pomysłów, one nadal przybierały by na genialności stając się nawet pomimo braku jakiegokolwiek mojego wsparcia coraz doskonalsze.

Trzymając się założenia napisania kilku słów dla ogółu zakańczam temat na dziś.

2011-07-03T13:18:00.000+02:00

Idealizm

2011-05-11T21:15:00.000+02:00

Idealizm to próba oddechu która zawsze kończy się zachłyśnięciem.

Zachłyśnięciem rosnącym stosem rozczarowań nie tylko innymi ludźmi, ale przede wszystkim samym sobą.

Idealizm to choroba umysłu, zarażająca obsesyjnym pragnieniem życia w świecie własnych wyobrażeń

Wyobrażeń opisujących doskonałymi wartościami świat i ludzi pełnych wartości fałszywych.

Idealizm to walka z nieskończonością ograniczeń która zawsze kończy się porażką.

Ograniczony jest nasz czas, energia i możliwości którymi dysponujemy.
Ogranicza nas także rozczarowanie innych ludzi.
Nieograniczone są tylko namiętności i pragnienie wolności.

Idealizm to most prowadzący na skraj naiwnie skonstruowanej przez Twój umysł rzeczywistości.

To droga która udowodni Ci że tak naprawdę ... jesteś nigdzie.

prawie jak Jakub

2011-04-04T11:21:00.001+02:00

Jakub ma swoją Ewe

ja mam swoje elektroniczne jajko.

Umierające drzewa

2011-03-28T11:46:00.001+02:00

Ależ oni są zmęczeni ... czasem nawet smutni.

Nie przyglądam się ludziom natrętnie. Właściwie .. nawet nie mam zbyt wielkiej śmiałości na to by to robić.
Jednakże zdarza mi się zatrzymać na nich swój wzrok na dłużej niż ułamek sekundy, i wtedy .. Prawie zawsze widzę to zmęczenie. Zmęczenie często wymieszane ze smutkiem. Tak jakby usychali pod wpływem jakieś śmiercionośnej zarazy. Ich tętniące jeszcze życiem oblicze niknie pod przybierającą na grubości twardą skorupą.

To przypomina zarazę która dotyka wszystkich ... poza dziećmi. Epidemia dewastująca ciała .. i pewnie umysły tysięcy... milionów ludzi. Ja jestem tego naocznym świadkiem. Świadkiem śmierci ogromnych połaci ludzkich.

Usychają drzewa a wraz z nimi ludzie.

Wiem, wiem. Każdy ma swoją historie. Nie wolno generalizować, uogólniać... etc.
Prędzej jednak tego nie dostrzegałem... nie w takim stopniu. Teraz nie daje mi to spokoju.
Czy to przez to iż stałem się dorosły... a może już jestem zarażony? Usycham?

Przyjrzałem się sobie ... stanąłem przed lustrem.
Sam nie wiem...
wydaje mi się że jeszcze nie...
chociaż może tylko dlatego że patrze na siebie już dawno skażonym umysłem...

może po prostu jestem naiwny i oszukuje sam siebie że mnie to nie dotyczy.

Genialność

2011-03-05T18:50:00.001+01:00

Moja genialność polega obecnie na tym iż dostrzegam braki w swojej genialności.

Uporczywość pamięci

2010-12-04T23:49:00.003+01:00

Boje się spojrzeć na Ciebie ponownie, poprzez zmieniony już wyraźnie układ gwiazd.

Możesz być już przecież kimś zupełnie innym a ja tak bardzo boje się Ciebie stracić.

Teraz jesteś wspomnieniem które z łatwością ulatnia się przez otwarte źrennice.

Mruże więc oczy lub zupełnie odwracam wzrok.

Czy w ogóle jakiś lepszy sposób istnieje ... na uratowanie NAS ?

Umysł w stanie spoczynku

2010-09-22T01:45:00.001+02:00

Nie muszę myśleć ... i jest mi obecnie z tym o wiele lepiej niż dotychczas.
Zestaw mechanicznie wykonywanych przeze mnie czynnośći które już po tygodniu stały się rutyną...
przyjemnie spokojną rutyną
Wyparły prawie wszystkie wzniosłe zapędy.

To prawda że nie jest to wyjątkowa praca.. nie jest ani ambitna ani rozwijająca. Nie jest nawet dobrze opłacana. Co najdziwniejsze - to najlepsza praca jaką dotychcas miałem. Nie muszę myśleć ...
przynajmniej zbyt wiele... i jest mi z tym obecnie o wiele lepiej niż dotychczas.
Możliwe że to lenistwo, ale nie koniecznie. Czuje zmęczenie mięśni , czuje swoje ciało , czuje brak sił - i to jest taki na oderwanie lek.

Możliwe także że już nigdy nie pójde ze wschodu na zachód... i nie spotkam Ciebie idącą z zachodu na wschód.
Możliwe że nawet stojąc w miejscu nie zauważe już jak przechodzisz obok. Także nie pobiegne za Tobą.
Tak to teraz wygląda.

Także coraz żadziej spoglądam na zawieszony w moim pokoju, zastygły zegar uparcie sprzeciwiający się odmierzaniu czasu. Tak... w sumie jest mi on już prawie obojętny. Wiele rzeczy stało się obojętnymi. Chyba nawet zaczynam wątpić w sens mojego dotychczasowego, absurdalnego odmawiania mu energii do działania. Przecież możliwe że dwunasta już dawno wybiła ... a martwe wskazówki na za pięć i pół dwunasta tak naprawde niczego nie dowodzą.

Mało rzeczy już mnie zachwyca... chociaż czuje się szczęsliwy. Mało spraw wzbudza moj sprzeciw i bunt ... chociaż ciągle mam wrażenie że wszystko powinno mieć zupełnie inny bieg.

Przestaje myśleć... i jest mi obecnie z tym o wiele lepiej niż dotychczas.

3kolory

2010-09-08T22:44:00.000+02:00

życie dorosłe

2010-08-04T21:29:00.000+02:00

Od dziecęcego rożni się tylko mniejszą ilością naiwności i złudzeń.
Tylko tyle.

szept

2010-07-19T00:52:00.009+02:00

Jesteśmy głusi i ślepi chodź rodzimy się zupełnie zdrowi.

To wina naszych Matek.

Permanentnie wpajają nam wszystko to co wypada a czego nie wypada robić.

Tysiące zasad i reguł z którymi każdego dnia co raz trudniej BYĆ.

Jeżeli jeszcze żyją.. robią to nadal.

Wszystko po to by uchronić nas przed pozostaniem wyłącznie z samym sobą... bo

"samotność jest okrutna i zła, nie należy jej w nadmiarze konsumować".

To wina naszych Ojców.
Karmią nas "na dobranoc" tysiącem bajek i kłamstw, usypiając nas aż po wiek dojrzały.
Azyl który dla nas stworzyli niepostrzeżenie przeobraził się w za ciasne więzienie.
Tak! Oni także są winni - skazując nas na osamotnienie.
Wszystko po to by uchronić nas przed spotkaniem naszego drugiego ja ... bo

"świat jest okrutny i zły, należy się go bezwzględnie bać"

A teraz ...? słychać tylko wielki zgrzyt. Zderzenie z prawdą zagłusza czułość na otoczenia szept.

Tysiące zasad i reguł ... do nie odpowiedniej gry.
Tysiące bajek i "niewinnych" kłamstw ... map do nie istniejących dróg.
I na co mi one?!!

A teraz...? Nie widać już prawie nic. Podstępnie nauczono nasz wzrok, rozumieć tylko mrok.

Uśmiech

2010-07-04T19:27:00.000+02:00

... no to uśmiechamy się... od nowa.

rozłączenie

2010-05-17T23:02:00.000+02:00

Gdzie mnie zgubiłaś ?

bieg wsteczny

2010-05-17T00:53:00.002+02:00

W wieku sześciu lat chciałem zostać genialnym artystą. Kiedy miałem siedem - lekarzem.
Gdy miałem lat piętnaście pomyślałem że wyśmienicie było by być Sebastianem. Nie stałem się nawet nim.

Nieodpowiednio obrany kierunek rozpoznasz po tym gdy obudzisz się pewnej nocy z porażającą myślą uzmysławiającą Ci iż jesteś bardziej przeciętnym człowiekiem niż mniemasz.

Przejrzyj e-maile, zapiski, rozmowy z dokładnie poprzedniego roku.

Jeżeli rok nie wystarczył Ci na to by odpowiedzieć sobie prawdziwie przynajmniej na jedno z tysiąca zadawanych sobie i innym pytań to znaczy że nie wystarczy Ci na to nawet dziesięciu lat.

Jesteś po prostu na złej drodze.
Ja jestem po prostu na złej drodze.

Wydaje się... że potrzebna jest cała wstecz.

arytmetyka

2010-05-14T22:04:00.001+02:00

SuperKomputer

2010-03-13T23:16:00.000+01:00

Najlepszy komputer to mój mózg.
Cała reszta jest g***o warta.

Szczęście

2010-03-07T22:02:00.000+01:00

"Podstawą szczęścia jest wolność
a podstawą wolności jest odwaga"

Tukidydes

flirt

2010-02-17T11:41:00.011+01:00

pobawimy się słowem ?
w taki niewinny naszych umysłów flirt

wspólnie ułożymy prawie nieskończony sylab ciąg
udając potem że mamy za sobą setki wspólnie spędzonych chwil
i że osiągnęliśmy nieosiągalny dla innych szczyt

zwiędnięte rutyną uszy przyjmą każdy nowy dźwięk
powiedz "a" ja powiem "be" - zaledwie tyle wystarczy by we fikcyjną podróż wyruszyć wnet

pobawimy się słowem ?
w taki niewinny naszych umysłów flirt

użyje dla Ciebie najpiękniejszych słów ale Ty dla mnie to samo zrób
niech będzie pięknie i miło - do zupełnego otępienia słowem narkotyzujmy wspólnie się

przecież lubisz jak ci szepce
nie ważne co ważne że po cichu i w ukryciu - to właśnie najbardziej podnieca Cię
po prostu konsumentem moich słów stań się i nie opieraj się

pobawimy się słowem ?
w taki niewinny naszych umysłów flirt

nikogo tak jak ciebie nie potrzebuje w życiu mym - ach przecież Ty to wiesz
i tak będzie aż po jego kres

a potem?
najwyżej nowe zacznie dla mnie się - zawsze innymi słowami zbudować mogę je
wystarczy że powiem "a" a ktoś odpowie "be"

bezdomność

2010-02-12T22:22:00.010+01:00

Piszę do Ciebie znikąd.
Mam nadzieje że to kiedyś przeczytasz.

Oddycham nie swoim powietrzem.
Sycę się nie swoim smakiem.
Poruszam się w nie swoim świetle.

Jest mi źle ... to nie jest mój świat. Uratuj mnie!

Piszę do Ciebie znikąd.
Mam nadzieje że kiedyś to zrozumiesz.

Mówię w nie swoim języku.
Myślę nie swoimi słowami.
Czuje nie swoim ciałem.

Jest mi źle ... już prawie nie istnieje. Uratuj mnie!

"nie ma bajek

2010-01-24T10:52:00.006+01:00

... , ale może są szczęśliwe zakończenia".

Trudno jednak nie popaść we frustracje po uzmysłowieniu sobie że i tak na końcu zawsze czeka śmierć. Perspektywy na przyszłość zawsze ucina wieczny niebyt którego nie można przeskoczyć.

Śmierć ... coś zupełnie abstrakcyjnego do momentu kiedy nie zaczynają umierać najbliżsi.

Zaczyna się od dziadków, wujków... potem rodzice... rodzeństwo.
Czasem kolejność jest zupełnie inna. Nie istotne. Zawsze boli przeogromnie.

Pierwsza strata wpędza w zasmucenie, druga utwierdza w przekonaniu że nic nie można na to poradzić.
Każda kolejna udowadnia żeby spieszyć się przeżyć własne życie jak najlepiej i pomóc wszystkim najbliższym w ich własnym... zanim nadejdzie koniec.

W takim razie jaki w tym wszystkim jest sens?

"nie ma bajek, ale może są szczęśliwe zakończenia".

Na początku jest Mama. Absolut - wyidealizowana postać zapewniająca bezpieczeństwo.
Tak jest bardzo długo... czasem zbyt długo.
W końcu jednak zaczyna się dorosłe życie. Zaczyna się rozczarowanie.
Kujący serce dysonans między bajką opowiadaną przez mamę a prawdziwym życiem serwowanym przez otoczenie.
To przez tę bajke po ludziach spodziewamy się reakcji zgodnych z wyidealizowaną wyobraźnią, pełną rycerzy ratujących z pełnym poświeceniem uwięzione królewny i dobre wrózki ratujące zastępy Piotrusiów z najgorszych opałów. Spodziewamy się takich rzeczy nawet po sobie a okazuje się to niemożliwe.
Ludzie idealni nie są. Wyidealizowane są pojęcia i definicje w książkach.

Miłość = Piękno
Przyjaźń = Szacunek

Wyliczać można by było takich skojarzeń w nieskończoność. Przekonasz się że każde z tych równań jest fałszywe. A potem minie dużo czasu zanim zrozumiesz że to wcale nie jest koniec świata.

W takim razie o co w tym wszystkim tak naprawdę chodzi?

"nie ma bajek, ale może są szczęśliwe zakończenia".

W niebo nie wierzę.
Nie ma takiej nagrody w Puli. Bo i po co ?
Jaki sens się budzić w Raju w którym może nie być kogoś dla nas najważniejszego.
Może go nie być tylko za jeden błąd.. jedno przewinienie.. za bycie człowiekiem
ze wszystkimi zarówno dobrymi jak i złymi tego konsekwencjami.
Nie chce takiego raju bo taki raj nie ma sensu. Taki raj nie będzie nigdy rajem.

W takim razie po co to wszystko?

"nie ma bajek, ale może są szczęśliwe zakończenia".

Być może szczęśliwe zakończenie to takie w którym swoje umieranie spędzisz z co najmniej jedną osobą która Cię kocha. I to właśnie nie istotne czy umierać będziesz w wieku 100 czy 47 lat. Ważne by zamykając oczy nie być osamotnionym. Bo najgorsze w życiu jest właśnie osamotnienie.

Być może szczęśliwe zakończenie to takie kiedy na skraju twojego życia twój tyłek podcierać ci będzie chciała osoba najbliższa - i to tylko z miłości... a nie za pieniądze.

Być może szczęśliwe zakończenia to nieśmiertelność, ale nie w wyidealizowanym raju tylko w umysłach żyjących.

Początek

2009-12-31T16:43:00.002+01:00

Najtrudniejszym jest wrócić się do swoich początków.
Początków tego co sprawiało największą radość...
Początków tego co wywoływało dreszcze...
Początków tego co miało znaczenie...
Początków tego co zmuszało do działania...

nie płacz...

2009-12-27T09:24:00.002+01:00

nie płacz...
Nie ma jej tam
Nie ma jej tam
Nie ma jej tam
Nie ma jej tam
Nie ma jej tam
Nie ma jej tam
Nie ma jej tam
Nie ma jej tam
Nie ma jej tam.

De kompresja

2009-12-21T12:09:00.006+01:00

Zatruty jestem bajką,
tą stworzoną dla Ciebie.
Ty wiesz...

Prorocza wizja Twojego i mojego życia
miałem nadzieje że jednak tak nie będzie.
a może właśnie TAK będzie lepiej ? ...

Ingerencja części Ciebie,
w moich myśli toku.
Nawet się nie domyślasz jakie to dla mnie ważne...

Uczuciami mierząc, nie metrami odległość do Ciebie
Jesteś bardzo blisko.
Czy Ciebie też to inspiruje ? ...

upadek

2009-12-13T09:51:00.003+01:00

jesteś świadkiem mojego upadku
rzeczywistość wchłonęła mnie
tak bardzo mi wstyd, że poddałem się

jesteś świadkiem mojego upadku
wartość swoich marzeń w walucie wyceniam dziś
tak bardzo mi wstyd, że robię to

jesteś świadkiem mojego upadku
zasypiam by nie myśleć a nie po to by nabrać sił
tak bardzo mi wstyd, że odwracam się

jesteś świadkiem mojego upadku
słowem usprawiedliwiam swoje słabości
tak bardzo mi wstyd, że kłamie wciąż

oddech

2009-11-22T10:52:00.003+01:00

Ja tracę oddech gdy oddalasz się.
Ty łapiesz oddech gdy oddalam się.

overload

2009-11-22T10:24:00.001+01:00

Bezwładność.

2009-10-23T18:28:00.000+02:00

"Nie widzisz mnie.
Wiesz co chcę powiedzieć.
Ingerencja części Ciebie,
w moim słowotoku.
Tak instrumentalnie,
bawisz się moim bezwładem.
Tylko gdy odejdziesz,
ja przestanę grać.
Kiepski aktor."

kolega DE.

Music for G.Art Technology

2009-09-28T07:06:00.008+02:00

Podkład muzyczny do prezentacji oferty G.Art Technology www.toop.pl

Czy to komercja czy sztuka .. i czy jedno wyklucza drugie?

Uzdrowienie.

2009-09-23T19:06:00.005+02:00

Wyleczyłem się z najgorszej mojej choroby...

.. nieśmiałości i strachu przed ludźmi.

Tak po prostu...

Gdybym umarł..

2009-09-22T00:50:00.014+02:00

Gdybym umarł..
Ziemia nie zatrzymała by się w swym pędzie ani na moment.
Nawet nie zwolniła by zauważalnie swojego biegu,
by choć na krótką chwile, wsłuchać się w niesłyszalny już mój krzyk.

Gdybym umarł..
Niebo nie szukało by dla mnie miejsca pośród gwiazd.
Nawet nie oświetliło by mojej do zapomnienia drogi,
tak bym innym, mógł zaznaczyć znośniejszy do nieistnienia szlak.

Gdybym umarł..
Słońce nie rozpaliłoby tęsknotą żadnego z żyjących serc.
Nawet nie ogrzało by schłodzonych życiem spojrzeń,
które konsekwentnie zamieniają w lodowy kamień, otaczający mnie świat.

Gdybym umarł..
Nic by się nie stało.

Nie ma mnie tam.

2009-09-19T07:19:00.004+02:00

"Nie stój nad mym grobem i nie szlochaj.

Nie ma mnie tam, nie śpię.

Jestem tysiącem podmuchów wiatru..

Jestem diamentowym skrzeniem się śniegu..

Jestem światłem słońca na dojrzałym zbożu..

Jestem delikatnym jesiennym deszczem..

Nie stój nad mym grobem i nie płacz.

Nie ma mnie tam."

De.

Dzika Gra.

2009-09-16T14:45:00.009+02:00

To w co gramy...
to dzika gra.

Jesteś moim Przyjacielem

- nie przyznam Ci się jak bardzo ważny jesteś, bo przecież jest jeszcze tak wiele
czasu na to by to zrobić.

Jesteś moją Żoną

- nie szepnę Ci na ucho jak bardzo za Tobą tęsknie, bo to powinno być podobno
takie oczywiste.

Jesteś moim Ojcem

- nie powiem Ci że Cię Kocham, bo tak po prostu nie wypada.

Jesteś moją Kochanką

- nie zdradzę Ci moich skrytych fantazji, bo nie jestem nigdy gotowy na to by
usłyszeć Twoje.

Jesteś moim Szefem

- nie wytknę ci wszystkich błędów by uczynić Cię lepszym, bo to przecież jest
niemożliwe.

Jesteś moją Sąsiadką

- nie przyjdę pożyczyć kilka gram soli, bo to za banalny pretekst by przekonać się
że nie jesteś zbyt samotna w swoim własnym życiu.

Jesteś moim Nieznajomym

- nie uśmiechnę się do Ciebie na ulicy, bo tak robią tylko szaleńcy a nikt
szaleńcem być nie chce.

Nie chcę Twojej przyjaźni

- bo ten świat stanie się moim wielkim uzależnieniem.

Nie chce za Tobą tęsknić

- bo w tym świecie nie będę widział niczego poza cierpieniem.

Nie chcę Ciebie kochać

- bo ten świat tylko złamie mi serce.

Nie chce być przy Tobie prawdziwy

- bo w tym świecie będę skazany na życie w samotności.

Nie chce się dla Ciebie poświęcać

- bo na tym świecie nie ma za to żadnej nagrody.

Nie chce być na Ciebie wrażliwy

- bo na tym świecie czeka mnie przez to wielkie rozczarowanie.

To w co gramy...
to dzika gra ...

z dziwnymi zasadami.

Nie uważasz że to głupie???

Human Error

2009-09-13T08:17:00.005+02:00

M: "Jesteś straszna !!!

E: "Nie Sebastian !... ... jestem Człowiekiem.. ."

Łyżki , Bateryjki.. i Nonsens

2009-09-10T17:15:00.026+02:00

Przeraża mnie świadomość pracowania po 8-9 godzin dziennie, codziennie od 7-15/16 do 65 roku życia.. nie zniósłbym tego!

Przeraża mnie świadomość życia dla przeżycia... a nie przeżywania życia!

Przeraża mnie wyciąganie aparatu fotograficznego na zatłoczonej ulicy... i uśmiechanie się do zupełnie obcych mi ludzi.

Właściwie wiele rzeczy mnie w życiu przeraża.

Wiele rzeczy chciałbym w swoim życiu zmienić przyglądając się życiu innych, a jednocześnie odepchnąć od siebie ten cały związany z nimi bezsens.

To wprowadza do świata także i mój własny bezsens.

Dziś jednak zrozumiałem że ta łyżka nigdy się sama nie ugnie.

Łyżki w zasadzie nie mają skłonności do uginania się od tak .. dla własnej przyjemności.

To się stało tak zupełnie przypadkiem - kontynuując trwające od kilku miesięcy pogrążanie się w rozpaczy za utraconymi BATERYJKAMI przy jednoczesnym odkrywaniu i zakochiwaniu się w Davidzie.

Odkryłem że tę łyżkę zginać muszę ja .

A do takich cudów wystarczy odnaleźć odpowiednią ilość pewności siebie ..., pewności do życia... no i odrobinę tego n o n s e n s u który pozwoli zapomnieć.., że tak naprawdę łyżki nie mają w naturze się wyginać.

Ciągle sam siebie zadziwiam..(!)

Ciągle zapominam że to w człowieku najwięcej jest połączeń komórek.

Ciągle zapominam że jestem tylko leniwy.

I ciągle ufam iż ta łopatologiczna dydaktyka ma sens gdy wszystko wokół jest bez sensu.

I tak patrze sobie na Davida jak pcha z niesamowicie ogromnym zapałem ten śmieszny wózek aż na samą plaże.

Ja też tak chcę !

Teraz jednak będzie łatwiej .. bo już nauczyłem się, że mogę bez bateryjki zginać wszystkie Ł Y Ż K I ;)

Tak więc od dziś już bać się nie będe ...

Cel

2009-09-07T15:51:00.004+02:00

Nikt nie powiedział że wszechświat nie może być kwadratowy.

Wszyscy zakładają że jest okrągły lub kulisty a może być zupełnie inaczej.

...

Wszystko może być zupełnie inne niż się wydaje.

...

Bez względu jednak na to,

czy jest kulisty, elipsoidalny, czy nawet kwadratowy

zawsze w nim jesteśmy tylko małym punktem rozświetlającym zaledwie najbliższe

otoczenie.

Małym punktem który zawsze próbuje znaleźć bezpieczniejszy i bardziej

uprzywilejowany kąt dla swojej egzystencji.

Cała reszta pozostaje ukryta w ciemności i nigdy nie poznana.

To ile z tego świata należeć będzie do Ciebie zależy od tego jak jasno będziesz

w nim świecił i ile podobnych punktów zmusisz do świecenia.

Granica

2009-09-05T10:09:00.028+02:00

Kliknij obrazek aby powiększyć

"Przeszłość? moja frustracja i ból osiągnęły parę miesięcy temu taki
szczyt, że zaczęłam się w końcu znowu uśmiechać, wiem że sobie poradzę i
faktycznie czas jest tym co pozwala nabierać dystansu
...
Czuje się teraz jakbyś pisał za mnie
...
znasz się na kamertonach?
czy one z czasem tracą swoje właściwości?
tracą brzmienie i zdolność do oddawania czystej barwy?"

Czy już wreszcie znasz odpowiedź na TO pytanie ?? .. .

Echo z koncertu charytatywnego "Moja i Twoja nadzieja" w Więcborku.

Artykuł z www.krajna.eu

Artykuł z www.krajna.eu - Po koncercie

Zawsze jest taka granica za którą dźwięk kamertonu zamienia się w fałsz.
Zawsze jest taka granica za którą rezonansu jest już brak.

Ja, kiedy usta

2009-09-01T21:52:00.003+02:00

"Ja, kiedy usta ku twym ustom chylę,
nie samych zmysłów szukam upojenia,
ja chcę, by myśl ma omdlałą na chwilę,
chcę czuć najwyższą rozkosz - zapomnienia...

Namiętny uścisk zmysły moje studził -
czemu ty patrzysz z twarzą tak wylękłą?
Mnie tylko żal jest, żem się już obudził
i że mi serce przed chwilą nie pękło.

Błogosławiona śmierć, gdy się posiada,
czego się pragnie nad wszystko goręcej,
nim twarz przesytu pojawi się blada,
nim się zażąda i znowu, i więcej..."

K.PRZERWA-TETMAJER

Punkty odniesienia

2009-08-29T20:38:00.005+02:00

Świat jest naszym wyobrażeniem a wszystko w nim kręci się dookoła pewnych
punktów odniesienia.
Każdy ma swoje własne punkty dlatego też tyle światów ile ludzi.

Człowiek to taki kolejny wszechświat.
Rozszerzająca się z czasem przestrzeń pełna satelit i planet krążących
wokół powstających ciągle nowych gwiazd.

Dobro i zło.
Zło jest złe a dobro dobre tak bardzo , jak bardzo daleko znajduje się ono od wybranego przeze mnie punktu odniesienia.
Zupełnie jak planeta która jest tym chłodniejsza im dalej od swej gwiazdy się znajduje.

Poczucie estetyki, piękna.
To także nic innego jak moja zwykła kalkulacja odległości od przyjętego wzorca - świadoma lub nie- to nie istotne.

I tak jest ze wszystkim. Z miłością, tęsknotą, osamotnieniem.

Samonapędzający się mechanizm, zataczających kręgi pojęć, uczuć,odczuć i wartości .
Zaczepione do rozciągliwych i niewidzialnych lin życia, wirują wokół wybranych przeze mnie punktów odniesienia.

To nawet nie istotne jaki kolor ma mój wszechświat.
Dziś może być pełen zieleni a jutro zupełnie czarny.
Wszystko to tylko suma energii krążących w nich satelit i planet wokół stworzonych przeze mnie gwiazd.
Najważniejsze ze mechanizm działa. Jak taki wewnętrzny zegar pełen niewidzialnych sił z widzialną tarczą którą ogląda się patrząc w głąb każdej ze źrenic.

Co jednak się stanie jeżeli wszystkie, lub prawie wszystkie punkty odniesienia znikną??

Co jeżeli nawet jeden punkt odniesienia zniknie?

22.08.2009

2009-08-23T13:27:00.005+02:00

Krzyczę .. tylko w innym języku.

manray-marionetki

Żart

2009-08-19T10:38:00.004+02:00

Ludzka seksualność to ohydny boski żart.

Pomidorowa zupa

2009-08-17T09:59:00.004+02:00

Pomidorowa zupa ma długie kły
bo jadowita przeszłość w talerzu odbija mi się.

Podniecający reminiscencji czuje już smak,
ale wiem że do słodyczy magdalenki bardzo daleko mu.

Patrząc na nią ogarnia mnie większy głód,
niestety na zaspokajanie go siły i odwagi mi już brak.

Łyżką jak wiosłem odgarniam z powierzchni zapomnienia tłuszcz,
wyraźnie widzę że nadal w niej pływa utopiony wspólnie nasz szczęśliwy czas.

Pomidorowa zupa ma długie kły,
Jednak pomimo oparzeń i blizn nadal kocham jej kolor, zapach i smak.

Przedstawienie trwa

2009-08-15T12:53:00.010+02:00

Ludzie potrafią kłamać
To wzbudza we mnie wiele zachwytu każdego dnia

Ludzie lubią i chcą być okłamywani
To inspiruje mnie do poszukiwania nowych kłamstw

Ludzie dają się okłamywać
To daje mi wiele nadziei na znośniejszą teraźniejszość

________________________________________

Ludzie dają się okłamywać
Dzięki temu w świecie absolutnego chaosu mam namiastkę kontroli.

Ludzie lubią i chcą być okłamywani
Dzięki temu każdy z nich może żyć w świecie w którym chciałby żyć

Ludzie potrafią kłamać
Dzięki temu mogę tworzyć dla całej reszty zupełnie nowy świat
I wiele światów jest tworzonych specjalnie dla mnie.

Iluzje

2009-08-15T01:46:00.006+02:00

Wcale nie jestem mądry.

Wcale nie rozumiem róż.

echo

2009-08-10T10:21:00.023+02:00

Pragnę usłyszeć echo myśli mych
Odbity dźwięk potrafi zburzyć nawet najwyższy mur

Przez najdłuższy most przeprowadzę nim
Wszystkie nieprzezroczyste dusze z niepustych głów - to one dostrzegą właściwy szlak.

Odgłos potajemnie tłuczonego w piwnicy szkła to teraz mój krzyk
Obojętności tak sprzeciwiam się, więc ty także krzycz

Szukam echa by w walce z nią jakąś szanse mieć
Nieskończoność powtórzeń, nieskończenie wzmocni mnie

Odwróć wreszcie swą głowę - kierunek już przecież znasz

height: 225px;"src="http://2.bp.blogspot.com/_x3XOncwkn6k/Sn_ZRy7VDsI/AAAAAAAAAF0/fxuDewtspQg/s400/manray-echo2-small.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5368248180600540866" />

być jak Sebastian Sobieski

2009-07-20T02:48:00.008+02:00

..który nie boi się samotności- bo samotność to przecież siła.
Nie ma już potrzeby potrzebować, nie ma potrzeby być potrzebnym.

.. odrzucający tradycję, która doprowadziła niemal cały świat do szaleństwa.
Nie będący niczyją kopią - nie kopiujący nawet samego Chrystusa.

..naiwny w stosunku do życia i ludzi - bo tylko dzieci potrafią być prawdziwie naiwne.
Nie patrząc na konsekwencje - uparcie tkwiący w pięknych ideałach dla upiększania nieidealnego świata.

..wolny od skrępowania związanego z ludźmi i strachem.
Nieograniczony wizjami tego co mogłoby się stać, gotowy na wszystko -
bez względu na to co by to miało być

..pokazać jak to jest "być Sebastianem Sobieskim".

w teatrze marionetek

2009-07-18T02:44:00.007+02:00

.. przymierzam kolejno każdą możliwą maskę.
W żadnej nie jest mi dobrze, ale w każdej z nich mogę się na chwile ukryć.
Patrzę w lustro i nie poznaję siebie - o to właśnie chodziło.
Publiczność śmieje się gdy ja płaczę, płacze gdy ja się śmieje.
Splątany coraz gęstszą siecią sznureczków odgrywam coraz więcej ról
napisanych specjalnie dla mnie.

Przeglądasz się we mnie i nie poznajesz siebie? - o to właśnie chodziło.

Time stood still

2009-06-22T10:48:00.004+02:00

"You read my mind, you made me cry
Time stood still
And now I know the reasons why
Time stood still

Maybe you're the next best thing to happen
All the things we might have been"

2009-06-13T16:35:00.000+02:00

Pretekst

2009-06-12T22:51:00.000+02:00

Muzyka będzie pretekstem...

taniec

2009-06-10T19:10:00.004+02:00

Cokolwiek robisz.. rób to tańcząc.

>>Taniec w Słońcu<<<

Ziarnka maku

2009-06-06T20:14:00.007+02:00

Przegryzając kromkę chleba lub bułkę ozdobioną na brzegach ziarnkami maku czy ktoś z was w ogóle zdąrzył poczuć ich smak ???

Nie ulega wątpliwości iż z jakiegoś powodu ktoś je na tym chlebie czy bułce umieścił.
Nie trzeba być nawet ponad przeciętnie bystrym by zorientować się że nie mają one tylko waloru estetycznego, ale i smakowy.

Małe drobne ziarnka.. tak małe że wydawać by się mogło że prawie nie mające wystarczająco miejsca w sobie na pomieszczenie jakiegokolwiek smaku.

A jednak..

Czy ktoś z was zdąrzył kiedykolwiek poczuć ich smak ???

Wiem jak to wygląda.
Codzienny rytuał wpychania w siebie tego jedzenia z jednoczesnym traktowaniem swojego układu trawiennego jako pokręconą rurę przelotową z wiecznie odsłoniętym wlotem i wiecznie zasłoniętym wylotem.

A ziarnka maku nie dosyć że takie małe, mają naprawdę krótką chwile na zaprezentowanie się od jak najlepszej strony.

Chwilę ..., którą skracamy swoim pośpiechem i ignorancją - na pewno na nich się nie kończącą.

Jeżeli ktoś następnym razem zapyta się Ciebie czy wiesz jak smakują ziarnka maku
zastanów się dobrze by nie skłamać.

(03.06.09 18:08:06)

2009-06-03T18:10:00.001+02:00

"Nigdy nie tłum żadnej myśli, ani z nią nie walcz, gdyż jeśli będziesz to czynił, nigdy się od niej nie uwolnisz. Walcząc, zapraszasz ją jeszcze bardziej. Tłumiąc, powodujesz, że wróci z podwójną siłą..."

Marnotrastwo

2009-05-31T19:29:00.003+02:00

„Twój umysł bezustannie wytwarzając coraz więcej słów powoduje, że angażujesz się w kompletnie bezużyteczną aktywność – wiele hałasu o nic.”

Przyznam Ci się.. że faktycznie nie potrafię nawet temu zaprzeczyć.
Czy to Twoja intuicja czy przemyślany ruch by mi to właśnie w tej chwili wytknąć.. tego się nie dowiem, ale dobrze że stało się to teraz a nie za 50 lat.

Może trochę mi żal bo misternie budowana filozofia na życie .. na moje życie, nagle okazuje się bezsensowną stratą czasu.
Na szczęście tylko trochę żal, gdyż przynajmniej dwie kolejne dekady życia nie spędzę już na pewno na składaniu oblepioną wieloznacznymi słowami konstrukcji która i tak z ostatnim moim oddechem straci swój jakikolwiek sens.

Nie będę więc absolutnie nic naprawiał.. nadrabiał straconego na pierdoły czasu bo w końcu i tak ponownie zacząłbym budowanie drapacza chmur, wieży Babel – tylko z innych słów.

Po prostu będę sobie żył … odkrywając rzeczywistość która ciągle była za szybą.

„Intelekt próbuje stworzyć klucze i z powodu tych kluczy marnujesz życie. Gdy znajdziesz klucz... oczywiście wygląda to jak klucz, ale nim nie jest, ponieważ nie może pasować do nieistniejącego zamka... więc gdy odnajdziesz ten pozorny klucz, stanie się on pluszowym misiem i zaczniesz stawać w jego obronie. „

A drzwi były ciągle otwarte…

I na koniec ciekawa historia :

Rzecz dzieje się w średniowiecznym Rzymie. Konserwatywni doradcy papieża przekonali go, że powinien pozbyć się Żydów z miasta. Rozkazano więc Żydom opuścić Rzym. Było to dla nich wielką tragedią, ponieważ dokądkolwiek by się nie udali, wszędzie czekała ich podobnie ciężka sytuacja. Poprosili więc papieża o łaskę, a ten okazał się człowiekiem prawym i zaproponował im zawody, do których Żydzi mieli wytypować jednego ze swoich ludzi. Rywalizacja miała polegać na pantomimicznej debacie z papieżem. Jeśli przedstawiciel Żydów zwycięży, będą mogli pozostać w mieście.
Wieczorem rabini zebrali się w synagodze, aby rozważyć propozycję. Podjęcie papieskiej rękawicy wydawało się jedynym rozsądnym wyjściem, ale nie było żadnych ochotników, ponieważ jak powiedział główny rabin:
– Jest niemożliwe wygrać debatę z papieżem, ponieważ ten będzie jednocześnie zawodnikiem i sędzią. Poza tym, jak mogę podjąć się tej odpowiedzialności, jeśli moja porażka musi przesądzić o naszym wygnaniu?
Nagle zabrał głos dozorca, zamiatający podłogę w synagodze:
– Ja stanę do debaty.
Wszyscy spojrzeli na niego ze zdziwieniem. Główny rabin rzekł:
– Ty? Zwykły dozorca chce walczyć z papieżem?
– Ktoś musi, a nikt prócz mnie nie jest chętny.
Tak więc, z braku innych ochotników, dozorca został wyznaczony jako reprezentant żydowskiej wspólnoty.
Nadszedł wielki dzień. Na placu Świętego Piotra pojawił się papież, otoczony przez kardynalskie kolegium w pełnym rynsztunku. Wokół zgromadziły się tłumy biskupów i innych kościelnych dostojników. Z przeciwnej strony zbliżał się dozorca w towarzystwie kilku siwobrodych rabinów, odzianych w swoje ponure, czarne szaty. Stanął naprzeciwko papieża i debata się rozpoczęła.
Papież uroczyście uniósł palec i szerokim gestem wskazał na niebo. Dozorca bez wahania, w stanowczy sposób skierował swój palec ku ziemi. Papież wyglądał na zaskoczonego.
Z jeszcze większą powagą papież ponownie uniósł palec i wystawił go prosto przed twarzą dozorcy, a ten, z lekko drwiącym uśmiechem, w stanowczy sposób wystawił trzy palce przed nosem papieża... Wyraz głębokiego zadziwienia pojawił się na papieskim licu.
Papież spod swej szaty wydobył jabłko. Na co dozorca wyjął z kieszeni papierową torebkę, z której wyciągnął kromkę chleba. Widząc to, papież oznajmił gromkim głosem:
– Ten oto przedstawiciel Żydów wygrał debatę! Mogą pozostać w Rzymie!
Żydzi pośpiesznie opuścili plac, tymczasem kościelni dostojnicy byli żądni wyjaśnień i otoczyli papieża, pytając: “Co się stało, Wasza Świątobliwość? Tempo tej wymiany gestów było dla nas zbyt szybkie”.
Papież drżącą dłonią przetarł czoło:
– Ten człowiek to mistrz w sztuce debatowania. Na początku, szerokim gestem uniosłem rękę w kierunku niebios, aby dać do zrozumienia, że Bóg włada wszechświatem. A Żyd bez cienia wahania wskazał za ziemię, wyrażając tym gestem, że jednak szatan posiada władzę nad swoją częścią świata...
...Wtedy pokazałem mu wyciągnięty palec, aby udowodnić, że pomimo wszystko Bóg jest jeden. Chciałem złapać Żyda w sidła jego własnej teologii. A on natychmiast uniósł trzy palce, aby dać do zrozumienia, że Bóg wprawdzie jest jeden, ale manifestuje się w trzech osobach – tym samym dozorca wykazał zrozumienie doktryny o Świętej Trójcy...
...Zaniechałem więc teologii i wyjąłem jabłko, aby wykazać, że ślepi wyznawcy tak zwanej nauki zaprzeczają prawdzie objawionej twierdząc, że ziemia jest kulista jak jabłko. Na to dozorca stanowczo wyciągnął kawałek chleba, aby wykazać, że ziemia, zgodnie z objawieniem, jest płaska jak kromka. Więc przyznałem mu zwycięstwo!
Tymczasem Żydzi doszli do swego obozowiska, otoczyli dozorcę i także domagali się wyjaśnień. Ten zaś powiedział:
– Nic wielkiego. Najpierw papież machał ręką, tak jakby chciał powiedzieć, że musimy się wynieść z Rzymu. Więc pokazałem mu dłonią w dół, że tu pozostaniemy. Potem wyciągnął do mnie palec, tak jakby mówił, że choćbym padł przed nim trupem, to i tak Żydzi muszą się wynieść. Na co ja wyciągnąłem trzy palce, aby w ten sposób powiedzieć, że może mnie zabić trzy razy, a i tak Żydzi pozostaną w Rzymie. Potem zobaczyłem, że papież wyciąga zza pazuchy drugie śniadanie, więc wyciągnąłem swoje.

Na tym polega cała metafizyczna debata. Puste, nic nie znaczące gesty, którym możesz nadać dowolne znaczenie. Puste, nic nie znaczące słowa, którym możesz nadać dowolne znaczenie. Jesteś twórcą tej gry.

na podstawie fragmentu książki "Nirwana"

330 m /s

2009-05-14T22:41:00.003+02:00

Nawet krzycząc nie sprawię by dowiedziała się szybciej że ją kocham.

Bohater

2009-05-06T15:09:00.004+02:00

Przedstawiam Państwu mojego, nowego typu Bohatera...

Moją Siostrę !

Kompleksy

2009-04-19T12:12:00.006+02:00

Nic tak mnie nie załamuje, jak stwierdzenie, że "im więcej środków, tym więcej udziwnień", i że najlepiej wróćmy do orkiestry. To może wróćmy do wiol da gamba, a najlepiej do kitary, lutni i głosu, a może do sistrum? Po cóż udziwniać,

Wrzeszczmy w dżungli i wystukujmy rytm kawałkami drewna?
Czy wtedy będzie prawdziwie ???

Kiedyż wreszcie i kompozytorzy i sami odbiorcy muzyki - zwłaszcza w naszej części Europy! - zrozumieją, że elektronika to tylko medium, środek, porównywalny brzmieniowo z orkiestrą, ale tylko środek. A to jak się z niego skorzysta, czy jaką się wobec niego przyjmie postawą, to już kwestia wyboru twórcy; podobnie jak z orkiestrą. Przecież na elektronikę też można napisać ascetyczny, głęboki i mądry utwór!!!!!!!!! Elektronika to nie konkretna estetyka (bruitystyczna, sonorystyczna, czy jakakolwiek inna), to po prostu wielce złożony i oferujący wiele możliwości środek! Zerwijmy ze stereotypami.

Głosy że najlepiej nie udziwniać, przyczyniają się do tego, że muzyka i wielkie "poważne" uczelnie muzyczne w Europie wschodniej dławią się we własnych, - odchodach. "Bądźmy naturalni, nie podążajmy za zdegenerowanym Zachodem, nie odchodźmy od naszej Jedynej Dobrej i Właściwej Romantycznej Orkiestry Symfonicznej..." Nie dobrze mi się od tego robi.

Kiedyś To Jazz był czymś nienormalnym ... potem rock & roll... a teraz.. elektronika.

Nie nawołuję do fetyszyzacji elektroniki, nie twierdzę, że wszystko, co komputerowoe, to dobre, bo postępowe itp. To już nie lata 50. odkrywania nowego świata i walk awangardy! Przecież każdy środek, każde medium jest relatywne historycznie!!!

W istocie takie głosy najczęsciej są powodowane kompleksami na punkcie zacofania technicznego i gospodarczego oraz na punkcie własnych niekompetencji i braku umiejętności i opanowania tego medium; wreszcie kompleksami na gruncie rzekomej nienaturalnej, spekulatywnej, nieludzkiej awangardy. Ludzie, obudźcie się: już dawno po awangardzie! Dziś trzeba po prostu umieć więcej niż kiedyś, jest więcej środków, by wyrazić siebie, piękno, prawdę, czy cokolwiek tam się chce.

W Pustyni i Puszczy - epizod I (TEST)

2009-04-17T21:46:00.003+02:00

Dzisiejszego dnia wybrałem się z kilkoma moimi współplemieńcami na dziką wyprawę do wielkiej osady.
Cel wyprawy to tradycyjnie zdobywanie strawy, odzienia i ewentualne kosztowanie drobniejszych przyjemności – które jednak zwykle bardziej sycą oko niż żołądek czy inne równie ważne organy ciała.

Cała wyprawa była by prawdopodobnie bardzo podobna jak i nie identyczna do wszystkich innych wypraw z przeszłości. Warto zaznaczyć iż jakakolwiek zmiana polega głównie na różnicach w zawartości bagażnika lub ewentualnie (co jest rzadkością) w treści audycji nadawanych z tubylczych radiostacji.

Ta była jednak inna.

Wszystko przez moją ciekawość która dała o sobie znać już na początku naszej dzikiej wyprawy. Wszystko przez ciekawość i przez fakt tego iż po raz pierwszy moi współplemieńcy a w szczególności współplemieniec z uprawnieniami kierownika pojazdu pozwolił mi usiąść po prawej stronie steru. Nie bezpośrednio za sterem ale to i tak wielki awans gdyż miałem przed sobą nagle cały szybko zmieniający się świat oddzielony tylko cienką warstwą przetopionego piasku.

Wychodziliśmy właśnie z zakrętu który tak śmiesznie przechylał nasz pojazd i który poprzedzony był wyraźną okrągłą tablicą z czerwonym kołem i napisem 70.

W momencie gdy prawie całą długością naszego pojazdu byliśmy na prostej dostrzegłem po prawej stronie drzewo.

Drzewo nie było jednak takie zwyczajne gdyż było przyozdobione świętymi obrazkami i kwiatkowym ustrojstwem. Widok był na tyle intrygujący że bez namysłu zapytałem :

Czego symbolem są te udekorowane drzewa ?

Jedno proste pytanie na które niemal natychmiast otrzymałem z pozoru prostą i wyczerpującą odpowiedź :

„Tu zginął człowiek …”

i po chwili jeszcze bardziej poważnie brzmiący dodatek :

„albo nawet kilkoro, w wyniku wypadku samochodowego oczywiście”.

Po tej odpowiedzi nastąpiła wśród współplemieńców należna chwila milczenia dla podkreślenia powagi udzielonej mi odpowiedzi. Przyznam się że przez taki zabieg faktycznie na jakiś ułamek sekundy poczułem wręcz wstyd za zadane przeze mnie pytanie. Tak jakby to było coś tak oczywistego i jednocześnie tak patetycznego że nie wypadało się nawet nad tym zastanawiać.. a co dopiero pytać.

Jednak jako osobnik wykazujący się udowodnionym eksperymentalnie ilorazem inteligencji pomiędzy 95 a 128 IQ nie potrafiłem spocząć na tak trywialnej odpowiedzi która poza tym była jedną z tych które rodzą kolejne. Nie zdecydowałem się już jednak na kolejne głośno wypowiadane pytania by nie ryzykować powtórzeniem się chwil milczenia które mogły by się przedłużyć na cały okres mojej ( i moich współplemieńców) podróży.

Tak więc nie usatysfakcjonowany powtórzyłem (tym razem w głowie) moje pytanie:

Czego symbolem są te udekorowane drzewa ?

Jeżeli faktycznie zginął na nim .. lub bardziej przez nie człowiek (albo i nawet kilkoro) to zapewne te wszystkie święte obrazki i kwiatkowe ustrojstwa dookoła są takim specyficznym sposobem na wyróżnienie tego właśnie drzewa. Zapewne to zupełnie podobne do tego jak współplemieńcy pięknie wyróżnili narzędzie zbrodni Jezusa przyozdabiając je w samego zamordowanego.
Co prawda zdrowy rozsądek podpowiada mi natychmiast iż bardziej naturalną reakcją było by ścięcie draństwa które stanęło na drodze człowiekowi (albo i nawet kilkorgu) tak samo jak i bardziej oczywiste było by wpisanie narzędzia zbrodni Jezusa do policyjnego archiwum (co zapewne ułatwiło by prace służbą śledczym w dochodzeniu ). Z obyczajami jednak nie będę się kłócił gdyż mogę przez to nie dostąpić nigdy zaszczytu wspólnego polowania.

W tym momencie skończyłbym moje rozmyślania gdyby nie to iż właśnie mijaliśmy ogromną Ciężarówkę z masywnym ładunkiem : ogromnymi belami drzewa.
Ciężarówka zapewne zmierzała do tartaku a moje myśli za nią.

Przecież patrząc na taką Ciężarówkę pojawia się pytanie ? Co jeżeli na jednej z nich znajduje się właśnie to wredne drzewo ( na które jak już mi było wiadomo nadział się człowiek ( albo i nawet kilkoro ))?
Czy święte obrazki i kwiatkowe ustrojstwa które były dookoła zmierzają wraz z tym drzewem wprost do tartaku.

Jeżeli przyjąć założenie takie jak wyżej .. to tak . Szczególnie że pomimo iż nie zdążyłem dostrzec nic na tej wielkiej naczepie za tą ciężarówką.. tzn nic co by było bardziej kolorowe od mchu rosnącego od północnej (), nie mogę z cała pewnością wykluczyć ze faktycznie nic tam poza drzewem nie było.

Tak jak szybko pojawiło się to pytanie po spotkaniu z ciężarówką .. tak samo po raz kolejny włączył się mój zdrowy rozsądek. Przecież to drzewo zamieni się wkrótce w jakiś mebel, krzesło, stół, może kanapę ??

Drzewo które było symbolem podobnym do krzyża Chrystusowego miało by zamienić się w coś tak zwyczajnego i .. nie uduchowionego.
To absolutnie obala moją pierwotną tezę. Przecież tu miało chodzić o naprawdę poważny obrzęd.. sięgający do chrześcijańskiej tradycji! Nie może być.

Pytam więc po raz kolejny (nadal tylko samego siebie używając wewnętrznego głosu).

Czego symbolem są te udekorowane drzewa ?

Może to absolutnie nie chodzi o drzewo. Może te święte obrazki i kwiatowe ustrojstwa to sposób wyróżnienia miejsca w którym ów człowiek (albo i kilkoro ludzi) zakończyło dość nagle i specyficznie swoją podróż samochodem (lub innym pojazdem mechanicznym).

Może to taki piękny plemienny sposób na pokazanie iż to właśnie TO miejsce -żadne inne ! jest dla tego nieszczęśnika/ów (który jest/są domyślnym(i) podmiotem/ami moich rozmyślań) tym specjalnym miejscem w całym wszechświecie w którym nikt inny tylko sam Bóg wyciągnął do niego/nich rękę i porwał jego/ich dusze ku niebiosom.

Przy takim rozumowaniu te wykwintne dekoracje mogły by być symbolem hmm …
chociażby podziękowania za opiekę.. w trasie powrotnej do piachu.

Stojące wówczas tam drzewo to tylko za naturalne rusztowanie dla tych wszystkich świętych obrazków i kwiatkowego ustrojstwa dookoła a tak naprawdę głównym celem jest samo miejsce w którym incydent miał miejsce.

I wydawać by się mogło że odnalazłem odpowiedź, szczególnie że przypominam sobie iż miałem już w dawnej przeszłości okazje widzieć te święte obrazki i kwiatowe ustrojstwa na samym pniu ściętego drzewa. One wcale nie muszą podążać tą wielką ciężarówką w kierunku tartaku i zamieniać się w meble lub płonąć w kominku jakiegoś zamożniejszego współplemieńca.

I tu znowu pojawia się problem!
Mógłbym się wysilić i doszukać się jakiegoś w tym sensu gdyby faktycznie każda z ofiar ginęła dokładnie w tym nieszczęsnym miejscu.

Tylko że co zrobić z tymi których Bóg spotyka w karetce, na zatłoczonej ulicy w połowie drogi do szpitala albo już na samym wybiegu dla pielęgniarek? Czy według tej poplątanej logiki należało by wystroić każdy pojazd spieszący na ratunek?

Jeżeli tak to taka karetka bardzo szybko zamieniła by się w wehikuł przypominający ten który czasem sunie przez małe osady i na który małe dziatki wybiegając z wiejskich zagród reagują okrzykiem.. „Cyrk! Cyrk! Cyrk!” .. ….

„Cyrk!”!

Byłem naprawdę uparty w próbie zrozumienia lokalnych obyczajów (w końcu to moja mała ojczyzna w której integracja z lokalnymi mieszkańcami jest podstawą sprawnego funkcjonowania w społeczeństwie ).
Snułem moje rozważania naprawdę długo, ale im więcej sobie pytań zadawałem tym bardziej zdezorientowany się czułem.

Chyba dociekliwość i próba myślenia logicznie jest opcją bardzo nielogiczną i skazaną na niepowodzenie w życiu z i w plemieniu.

Już miałem się poddać szczególnie że moja podróż dobiegała końca gdy nagle mnie oświeciło.

Okazuje się że żeby zrozumieć ten obyczaj.. i pojąć czego symbolem są te udekorowane drzewa wystarczyło zadać sobie pytanie co należało by zrobić by fotografia z naszym wizerunkiem znalazła się na jednym z nich.

Takie pytanie jest o wiele prostsze a również prowadzi do prawdy.
Jako osobnik w połowie wykształcony z wyraźnie odciśniętym w umyśle piętnem tajemnej wiedzy łatwo skojarzyłem iż wszystko ma swoje rozwiązanie w tej okrągłej tablicy z czerwonym kołem i napisem 70 na zakręcie który tak zabawnie przechylał nasz pojazd na prawo.

Ten znak to test na inteligencje. Może to dziwne miejsce na przeprowadzanie testów ale któż nadąży za nowoczesnymi metodami naukowymi.
Późno wpadłem na to , ale na usprawiedliwienie mam to iż do zdobycia kierowniczych uprawnień mam przed sobą jeszcze całkiem długą drogę,

Teraz już nie musiałem się zastanawiać i pytać mojego współplemieńca (który na pewno znał odpowiedź od samego początku) czego symbolem są te udekorowane drzewa.

To przecież oczywiste i proste że to nic innego jak wyniki tego nowoczesnego i nudnego testu.

Może te plemienne obyczaje wcale nie są takie nielogiczne?

Oda do ...

2009-04-14T17:31:00.006+02:00

Mam poważne powody by zazdrościć Mickiewiczowi.
Dobra epoka już dawno przeminęła. Epoka słusznych rewolucji i wzniosłych okrzyków.

Młodość dała mi skrzydła i nad martwym uniosła mnie światem.
Jednak po to tylko bym na własne oczy boleśnie się przekonał,
iż już nie ma nikogo, lub prawie nie ma, z kim tę opleśniałą bryłę nowymi pchnąć mógłbym torami.

W kraju zamętu i nocy tylko bez serc, bez ducha szkieletów widzę ludy.
One tylko w szczęściu swoim widzą wszystkie cele, świat cały
w nieczułe lody skutecznie zamieniając.

I nawet sięgając tam gdzie wzrok nie sięga, łamiąc to czego rozum nie łamie,
nie znajdę tak wielu przyjaciół młodych by jak Mickiewicz
opasać to ziemskie kolisko.
Nikt, lub prawie nikt już nie wierzy, że zielone może przypomnieć lata.

Krocząc drogą stromą i śliską ze słabością uczę się łamać.
Lecz ciągle gorzki smak nektaru żywota czuję, gdyż z innymi go
dzielić nie mogę.

I tak do nieba pójdę…
po laury…

…sam.
(lub prawie sam)

Amnestia

2009-02-26T17:15:00.005+01:00

Od dziś pozwalam wam popełniać błędy.
Pozwalam być nie tylko istotami niedoskonałymi,
ale i także bezmyślnie kroczącymi ku własnej zagładzie
- duchowej i fizycznej.

I nie robi mi już absolutnie żadnej różnicy czy nastąpi to jeszcze poza murem,
czy nawet już w pół drogi wiodącej przez most, ponad nim się rozciągającym.

Od dziś uwalniam was z ciasnych kajdanów moich wyobrażeń i złudzeń.
Puszczam wolno w gąszcz klonujących się indywidualistów,
Jaskrawych ciemności i krzyczących pustką martwych wnętrz
- w taki prawdziwy codzienny świat.

I nie walczę już uparcie o kolejne wspólne i nie-wspólne sekundy
- wyłapywane i zapisywane w przekoloryzowanych ramkach mojej pamięci.
Totalna amnestia, dla tych odległych i tych zupełnie bliskich.

Od dziś wybaczam wam wszystkie mylące mnie spojrzenia i gesty.
Zatrzymuje serce by nie pompowało więcej gęstej od waszych trucizn
i wrzącej od naszych wspólnych kłamstewek i kłamstw krwi
- na zawsze.

I porzucam już mą arytmetykę pięknych dusz.
Kolekcjonerski zapał gaszę wnet, by 5+1 nie dawało nigdy 6.

nagroda ?

2009-02-22T12:13:00.003+01:00

bursztynowe pole jest nagrodą ..
za lata przeznaczone na bezefektywne wpatrywanie się w tłum w poszukiwaniu żółtej karteczki.

bursztynowe pole jest nagrodą ..
za godziny spędzone w oczekiwaniu na pojawienie się pięknej satelity.

bursztynowe pole jest nagrodą ..
za minuty utracone na spacerach w zapomnienie.

bursztynowe pole jest nagrodą..
za sekundy wiary w niezwykłość pośród zwykłości.

bursztynowe pole jest nagrodą .. ?

„Gdyby zegary były czasem …”

2009-01-19T17:54:00.004+01:00

Gdyby zegary były czasem – zniszczyłbym je wszystkie.
Ten jeden wisząc dumnie na mojej ścianie, natrętnie przypomina o swej obecności .. tak bym wyraźnie słyszał świst upływającego życia - o każdej porze i w każdej przestrzeni.

Wariuje !

Gdyby zegary były czasem – zniszczyłbym je wszystkie.
Od prawej do lewej uporczywie przemiata teraźniejszość, pozostawiając mi tylko niemodyfikowalną przeszłość i idealistyczną przyszłość.
Obecnych chwil nie ma - lub są zbyt krótkie, bym zdążył je wyrwać z pomiędzy sąsiednich podziałek przed wykonaniem wyroku śmierci przez wirujące ostrza.

Wariuje !

Gdyby zegary były czasem – zniszczyłbym je wszystkie.
Nawet przyjemności odmierzam już w jego języku.
5,5 minutowe uniesienia i 3 sekundowe upadki – to wszystko na co w chwili obecnej stać moją umęczoną jego obecnością świadomość.
I wyobraźnia się zagubiła,...
gdzieś pomiędzy.

Wariuje !

Gdyby zegary były czasem – zniszczyłbym je wszystkie.
Skomplikowany mechanizm który mało kto rozumie, ale każdy go słucha.
Bezwzględny dyktatator sterujący światem a nawet moimi satelitami.
I tak znikają mi kolejno tuż za horyzontem, w przerażająco szybkim - przez niego wyznaczanym tempie.

Wariuje !

Gdyby zegary były czasem … ,
ale nie są.

Wariuje !

F&M (część I)

2008-10-15T20:36:00.002+02:00

Przyjaźń jednak istnieje...

Żeby kochać ... trzeba kłamać.

2008-10-05T21:19:00.002+02:00

Aktor doskonały

Codzienne okłamywanie siebie zupełnie niepostrzeżenie zamieniło się w codzienne okłamywanie innych… łącznię z nią samą. Nie wiem czy to złe czy dobre , ale obecnie nie potrafię znaleźć innego, lepszego sposobu na utrzymanie atmosfery spokoju i normalności .

Wszystko po to by mieli szanse żyć ze świadomością tego iż nic tak bardzo złego się nie dzieje, oraz by mogli zachować swoje wszystkie dalekosiężne perspektywy na przyszłość –tak długo jak to tylko będzie możliwe.

Czuję że w kłamstwie staje się coraz lepszy , wręcz doskonały. O ile jeszcze niedawno czułem takie dziwne wewnętrzne rozdarcie i wpędzające w depresje poczucie winy ,teraz zupełnie tymi kłamstwami się nie przejmuje . Powiem więcej … czerpię wręcz satysfakcje z każdej kolejnej słownej lub sytuacyjnej mistyfikacji – szczególnie że są już one tak doskonałe że bez problemu potrafię nimi wywołać całą gamę min na których mi zależy – od delikatnego uśmiechu po wyraźny zarys ulgi.

Zdałem sobie sprawę że to jedyny sposób na to by mieć w ogóle jakiekolwiek szanse na przejęcie kontroli . Chociaż ta kontrola przypomina władze pilota proszącego swoich pasażerów o zapięcie pasów w samolocie pikującym bez odwołania w dół.

To już prawie jak obsesja …. a może nie obsesja tylko pasja ?? ... dziki zapał w doskonaleniu się w tej dziedzinie i dopracowywaniu każdego nowego kłamstwa tak by było bardziej prawdziwe od samej prawdy.

Okłamuję nawet lustro które próbuje za wszelką cenę powiedzieć jej prawdę.

Przypomina to niemal sztukę – przemyślany od samego początku do samego końca dramatyczny spektakl .We dwoje na scenie… plus skupiona na akcji widownia próbującą ogarnąć to wielkie tragiczne dzieło. Są na tyle daleko że nie widzą jak bardzo się boje , jednak na tyle blisko by wyłapać każdy nawet najmniejszy błąd, po to by w nieodpowiednim momencie .. nieodpowiednio zareagować i spalić wystąpienie. To doprowadziło by do totalnej katastrofy – nie mogę na to pozwolić – dlatego muszę być perfekcyjny .. a nawet bardziej.
Wśród widowni jest także i ona – siedzi sama w jednym z pierwszych rzędów- to dla niej jestem tym aktorem każdego dnia szlifującym swój fach.

Motyw doskonały

Możliwe że robie to nie z poczucia obowiązku i współczucia, ale ze zwykłego wygodnictwa. Faktem jest że nie chce mi się patrzeć ani na ich łzy ani na rozczarowanie tym że to koniec i nic już nie da się uratować. Zresztą kto na to miałby ochotę? Takie rzeczy dobrze ogląda się na filmach – tasiemcowatych operach mydlanych udających prawdziwe życie . Mój spektakl natomiast jest całkiem krótki. Krótki na tyle, że nie ma czasu na niepotrzebne łzy , gdyż może zabraknąć go na to by z odpowiednią czułością powiedzieć „żegnaj”.

Przy tym wszystkim jestem także tchórzem. Nie mam nawet odwagi powiedzieć jej prosto w oczy tego słowa. Zresztą tak naprawdę nigdy w życiu na serio go nie wypowiedziałem. Pewnie dlatego że zdaje sobie doskonale sprawę że po nim nie ma już powrotu.

Czuję się z tym o tyle gorzej że mam świadomość iż nie usłyszało tego ode mnie wiele innych osób ,które naprawdę na to zasłużyły. Nie zrobiłem tego pomimo iż powodów na to miałem bardzo wiele. Były to sytuacje najróżniejszej maści i intensywności :

- 5,5 minutowe pocałunki po których nagle okazywało się że nie mogę mieć nadziei na odrobinę chociażby uczucia i zrozumienia – a powinno być przecież zupełnie inaczej.

- Zdrady które kolejno wypalały we mnie wiarę w ludzi tak jak słońce które konsekwentnie roztapiało wosk w skrzydłach Ikara.

- Spojrzenia w których nie mogłem dostrzec chociaż przez chwile kawałka siebie .. pomimo tego iż były skierowane tylko w moją stronę.

- Chwile w których pozwolono mi we wzniosłym szaleństwie i naiwności, unieść się ponad wszystko i wszystkich – po to tylko bym musiał po chwili wracać, ciągnięty w dół ciężarem rozczarowania i samotności.

To jest właśnie ta wielka niesprawiedliwość, bo każdy z tych powodów był zdecydowanie lepszy od tego jedynego powodu jaki ona dała. Nie ukrywam oczywiście że mam do niej żal – bo w końcu nikt inny tylko ona to wszystko popsuła . Pomimo to jest ona jednak ostatnią osobą której chciałbym powiedzieć „żegnaj”.

Niestety wkrótce to właśnie ona te słowa pierwsza usłyszy.

Więc po co to wszystko ?Jest tylko jeden powód.

Cały odgrywany spektakl jest po to by wszyscy mogli zobaczyć ten wielki napis „The End” chociaż z odrobiną spokoju i świadomością że wszystko co było możliwe do zrobienia .. zostało zrobione. Po to by żaden z widzów nie zatrzymał się na etapie drugim czy czwartym… a już na pewno nie ona.

Doskonale wiem że tak naprawdę ten napis mógłby pojawić się już teraz bo przecież zakończenia bardzo łatwo się domyślić i cała ta farsa nie może mieć szczęśliwego finału.

Póki co … kłamię.

Każdego dnia i każdej nocy… z jednego najważniejszego powodu… .

Kłamię … żeby kochać.

Pięć etapów

Etap zaprzeczenia

Etap złości

Etap targowania

Etap rezygnacji

Etap akceptacji

Pięć etapów umierania. Ja już dobiłem piątego. Tak szybko tylko po to by móc jak najwcześniej zacząć na scenie grać, tworząc kłamliwą iluzje .. dla niej i całej reszty.

Zabawne że na targowaniu w ogóle się nie zatrzymałem. Wcale nie dlatego że nie wierzę w Boga. To raczej dlatego że nie mam zbyt wiele do zaoferowania a cena jest naprawdę wysoka. Na szali gotów byłbym przecież postawić swoje życie .. , ale to i tak było by za mało.

Pięć etapów umierania. Ja mam już je wszystkie za sobą. Ciekawe czy poznając je wszystkie tak dokładnie teraz, jestem przygotowany na swoją własną przyszłą śmierć?? I czy jestem przygotowany tak dobrze jak mi się wydaje na jej - nadchodzącą wielkimi i spiesznymi krokami?

Na przygnębienie nie miałem czasu. Zresztą nie miałbym tak naprawdę komu o tym opowiedzieć. Jest tylko kilka osób które znam. Tej najbliższej sprawiłbym tylko ból, zmuszając ją swymi opowieściami do odkopywania zagrzebanych głęboko w lotnych piaskach wspomnień i łez .Tym razem jednak nie miałbym wystarczająco odwagi i sił by ponownie ją z nich ratować.

Reszta nie zrozumiała by tego wszystkiego czego jestem świadkiem, a zwykłego współczucia nie potrzebuje.

Pięć etapów umierania. Jedyne co mnie przeraża to, to że nie potrafię odczytać z jej oczu na którym etapie ona się zatrzymała. Każdego z tej widowni potrafię odgadnąć tylko nie ją-pomimo iż tak blisko mnie siedzi .

Dlatego tylko kłamstwo jest lekarstwem.

THE END

Wiem że w końcu nadejdzie taki moment że pozna się na moich kłamstwach – tych większych i tych zupełnie malutkich tylko że wtedy już nie będzie miało to najmniejszego znaczenia. Kto wie ? być może już się zorientowała. Może rozumie o wiele więcej niż mi się wydaje. Mam nadzieje jednak że tak nie jest bo chce by miała do samego końca marzenia i nadzieje.

Chciałbym już teraz mocno ją przytulić , nawet się rozpłakać .. tylko że tego nie może być w scenariuszu..przynajmniej nie w tej chwili gdyż to już nie było by kłamstwem.

Boje się tylko jednego - momentu w którym całkowicie prawdomówna śmierć postanowi w końcu zejść z tej sceny i usiąść obok niej.

Wtedy już moje okłamywanie widowni i luster straci zupełnie sens.

Boję się tego gdy zacznie konsekwentnie znikać a ja w jednej chwili z aktora stanę się także widzem biernie wsłuchującym się w jej oddech – nie mając nigdy pewności, który z nich jest tym ostatnim. Czy zdążę wtedy powiedzieć że ją kocham?!

Nie wiem jak naprawdę będzie wyglądało to umieranie ale wiem na pewno jak wyglądać będzie śmierć. Właśnie tylko to mnie pociesza że za tą granicą nie ma już absolutnie nic. I całe szczęście gdyż świadomość nie będzie cierpieć za utraconym życiem.

Po tym wszystkim część widowni po krótkiej chwili zniknie.. część zostanie nadal ze mną i moimi nieskończonymi kłamstwami.. – bo nadal jest kogo kochać - a rodzina przecież jest najważniejsza.

Żeby kochać.. trzeba kłamać

Codzienne okłamywanie innych zapewne niepostrzeżenie znowu zamieni się w okłamywanie siebie. Nie wiem czy będzie to złe czy dobre, ale obecnie nie potrafię powiedzieć czy znajdę odpowiedniejszy sposób na powstrzymanie łez i życie własnym życiem tak bym nie żałował nigdy utraconych szans. Po krótkiej przerwie znowu zacznę grać. Będę kłamał … :

- po każdym 5,5 minutowym pocałunku który zamiast przynosić nadzieje wzbudzi rozrywający serce żal.

- po każdej zdradzie która wypali we mnie kolejny fragment wiary w człowieka .

- po każdym spojrzeniu w którym nie odnajdę ani kawałka siebie… pomimo tego iż tak wiele siebie w nim próbowałem zostawić .

- po każdej kolejnej, do samego końca odegranej sztuce kłamstw .

Będę kłamać … żeby kochać móc.

Most(y)

2008-09-13T19:11:00.002+02:00

Obecnie nie buduje się już tak dobrych mostów jak niegdyś.
Oczywiście te nowoczesne są kolorowe - mienią się setkami neonowych barw, zwracając na siebie uwagę w każdej sytuacji i z każdej możliwej strony. Czarujące połączenie wypieszczonej stali i polerowanych cegieł, a wszystko to w świetle sztucznych, lepszych gwiazd.
Ja wiem że stal w końcu rdzewieje, kamienie kruszeją a gwiazdy gasną. Tego procesu nikt nie zatrzyma i nie mam nikomu tego za złe. Można jednak sprawić by proces ten był do samego końca piękny, wtedy nawet ruiny zachowują sens.
Niestety dla mostów - tych z kruchych cegieł, pełnych pychy zastępujących kamień i miękkiej blachy rozpaczliwie udającej prawdziwą stal - nie jest to możliwe.

Obecnie nie buduje się już tak dobrych mostów jak niegdyś.
Nie twierdze że te są bardzo złe bo nie mam wielkiego doświadczenia w ich budowaniu. Wydaje mi się jednak że nie chciałbym by mój własny był z plastiku - nawet jeśli byłby niebiesko - zielono - żółty. Wymagań specjalnych nie mam – wystarczy by pozwalał mi cieszyć się mą zwykła naiwnością w zupełnie nie naiwnym świecie tak bym po drugiej stronie mógł dumnie wymienić ją na idealizm… … zupełnie nie wstydząc się tego.

Obecnie nie buduje się już tak dobrych mostów jak niegdyś.
Nie czuje już jakieś specjalnej satysfakcji z przechodzenia przez każdy kolejny który na swej drodze napotykam. Często rezygnuję nim dotrę w pół, widząc wyraźnie iż czekający mnie koniec, tak bardzo nudnie podobny jest początkowi– a wiem na pewno iż może być zupełnie inaczej.

Obecnie nie buduje się już tak dobrych mostów jak niegdyś… chociaż wiem że dobrego surowca jest nadal naprawdę dużo.

Ceglany Mur

2008-08-29T16:28:00.003+02:00

Widok na świat pełen ludzi niestety nie jest nawet w połowie tak doskonały jak widok na ten ogromny ceglany mur ... chociaż paradoksalnie zbudowany jest on z tej właśnie całej niedoskonałości.

Udawana wolność w sztucznej przestrzeni poza tym murem nie jest już wcale istotna.Istotna jest natomiast każda kolejna cegła w tym murze ...tylko że po drugiej stronie prawie nikt tych cegieł już nie dostrzega, więc mur ten stanie się kolejną pionową przeszkoą w płaskim świecie - miejscem które z czasem obrośnie w szpetne grafiti pełne obelżywych epitetów. Nie taki jest jego sens.

We wnętrzu tej rosnącej każdego dnia budowli poza ceglanym tłem widać mnóstwo gwiazd .. które nie zawsze tak naprawde gwiazdami są.Tego naprawdę przedtem nie sposób było dostrzec...teraz stało się to dziwnie oczywiste i bardzo wyraźne.

Jest także i most ponad całym tym wielkim murem..on także jest istotny gdyż po drugiej stronie żyje ciągleta druga lepsza połowa w coraz większym zasięgu moich siłowych pól - jednak szkoda by było...... ....... .

Po co to wszystko ?

Bo wiem że istnieje rezonans.

"Kamerton jest przyrządem, którym ludzie związani z muzyką
posługują się na co dzień. Kiedy ustawimy obok siebie dwa
identyczne kamertony i uderzeniem wprawimy jeden
z nich w drganie, to usłyszymy także dźwięk drugiego.
Dlaczego jednak, kiedy zamiast takich samych kamertonów,
weźmiemy dwa różne, podobny efekt już nie wystąpi?"

Nasłuchuj echa moich siłowych pól ...jeżeli zaczniesz drżeć ..
będziesz miał(a) pewność że dla Ciebie jest ten most...

nawet jeżeli podróż trwac będzie zaledwie 5,5 minuty... gwiazdy staną sie bardziej oczywiste.